Dnia 12 grudnia 2008 roku weszła w życie Ustawa z dnia 5 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw wprowadzająca Dział VII - Europejskie postępowania w sprawach transgranicznych. Reguluje on m.in. kwestie związane z europejskim postępowaniem w sprawach drobnych roszczeń. Jest to postępowanie odrębne w stosunku do postępowań krajowych i stanowi alternatywę,
z której może skorzystać powód, chcący dochodzić roszczenia w sprawie o charakterze transgranicznym. Postępowania te nie znajdą zastosowania, w sprawach o charakterze wyłącznie krajowym. Przynajmniej jedna ze stron w takim postępowaniu musi mieć miejsce zamieszkania lub miejsce zwykłego pobytu w państwie członkowskim innym niż państwo członkowskie sądu rozpatrującego sprawę. Podkreślić należy, że przedmiotowe przepisy w żaden sposób nie modyfikują zasad dotyczących jurysdykcji i właściwości sądu. O tym każdorazowo rozstrzyga treść łączącego strony stosunku prawnego. Jeśli więc zgodnie z umową właściwy dla rozstrzygnięcia sprawy jest sąd zagraniczny – pozostaje on właściwy bez względu na nowe przepisy.

Do 2 tys. euro

Rozporządzenie (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady nr 861/2007 z 11 lipca 2007 r. ustanawiające europejskie postępowanie w sprawie drobnych roszczeń obejmuje swoim zakresem wszystkie państwa członkowskie, z wyjątkiem Danii i znajduje zastosowanie w cywilnych i handlowych sprawach transgranicznych. Warunkiem skorzystania z tej formy dochodzenia roszczenia jest aby wartość przedmiotu sporu, z wyłączeniem wszystkich odsetek, wydatków i nakładów, nie przekraczała 2000 euro w momencie wpłynięcia formularza pozwu do właściwego sądu (trybunału). W przeciwieństwie do postępowania o wydanie europejskiego nakazu zapłaty, sprawy rozpatrywane w trybie europejskiego postępowania w sprawach drobnych roszczeń mogą mieć charakter sporny.

Postępowanie ma co do zasady charakter pisemny, a sprawa rozpoznawana jest na posiedzeniu niejawnym. Jedynie wyjątkowo sąd wyznacza rozprawę. Oznacza to, że koszty takiego postępowania są istotnie obniżone.

Pozew na formularzu

Pozew w europejskim postępowaniu w sprawie drobnych roszczeń powinien być wniesiony na formularzu A, będącym załącznikiem I do Rozporządzenia Należy w nim opisać także wszelkie dowody uzasadniające roszczenie.


Opłata sądowa od pozwu wynosi 100 zł.

Jeśli sąd uzna, że formularz został wypełniony niewłaściwie lub informacje nie są dostatecznie jasne, czy odpowiednie, wówczas, wezwie w wyznaczonym przez siebie terminie do uzupełnienia lub skorygowania danych zawartych w formularzu pozwu lub dostarczenia uzupełniających informacji lub dokumentów lub cofnięcia pozwu.
W przypadku gdy powództwo jest oczywiście bezzasadne lub niedopuszczalne lub powód nie uzupełni braków, w wyznaczonym terminie sąd zwróci pozew.

Przebieg postępowania

Jeśli pozew został złożony na prawidłowo wypełnionym formularzu, sąd doręcza go pozwanemu wraz z załącznikami w ciągu 14 dni od otrzymania należycie wypełnionego formularza. Pozwany ma prawo złożyć odpowiedź na pozew w terminie 30 dni od doręczenia formularza pozwu i formularza odpowiedzi, wypełniając część II formularza odpowiedzi C. Może to jednak zrobić także w każdy inny sposób, tak by było jasne, że nie uznaje roszczenia. Dopuszczalne jest także wniesienie przez pozwanego powództwa wzajemnego, które składa się na formularzu A w ciągu 30 dni od doręczenia pozwu. Dokumenty są wysyłane powodowi przez sąd w terminie 14 dni od ich otrzymania od pozwanego. Powód ma 30 dni od daty doręczenia, aby odpowiedzieć na powództwo wzajemne. W terminie 30 dni od otrzymania stanowisk stron sąd wydaje orzeczenie lub: • żąda od stron przedstawienia dalszych szczegółowych informacji dotyczących powództwa w określonym terminie nieprzekraczającym 30 dni; • przeprowadza postępowanie dowodowe (które zawiera ułatwienia takie jak np. zeznania świadków na piśmie) • wzywa strony na rozprawę, która ma odbyć się w terminie 30 dni od wezwania. Sąd wydaje orzeczenie w terminie 30 dni od dnia zamknięcia rozprawy albo od otrzymania wszystkich informacji niezbędnych do wydania orzeczenia. Orzeczenie zostaje doręczone stronom.

Rozporządzenie 861/2007 wprowadziło także możliwość przeprowadzenia przez sąd rozprawy w drodze konferencji wideo lub za pośrednictwem innych środków łączności, jeżeli pozwalają na to środki techniczne, co ma na celu przyspieszenie postępowania oraz ograniczenie kosztów.

Środki odwoławcze

W postępowaniu w sprawie drobnych roszczeń katalog środków odwoławczych jest zależny od ustawodawstwa krajowego. W polskim prawie takim środkiem jest apelacja, przy czym postępowanie apelacyjne uregulowane jest poprzez odpowiednie stosowanie przepisów o postępowaniu uproszczonym. Pozwany ma prawo złożyć wniosek o ponowne zbadanie orzeczenia wydanego w ramach europejskiego postępowania w sprawie drobnych roszczeń jeśli: • doręczenie było wadliwe i zostały spełnione łącznie dwie przesłanki: - pozew lub wezwanie na rozprawę zostały doręczone bez potwierdzenia osobistego odbioru przez tę stronę - doręczenie nie nastąpiło w czasie wystarczającym dla umożliwienia pozwanemu przygotowanie się do obrony bez jego winy; • pozwany nie miał możliwości wniesienia odpowiedzi na pozew z powodu siły wyższej lub z powodu nadzwyczajnych okoliczności, które były przez niego niezawinione, W obu wypadkach warunkiem jest niezwłoczne podjęcie przez pozwanego działań Jeśli sąd uzna, że ponowne zbadanie orzeczenia jest uzasadnione, orzeczenie wydane w ramach europejskiego postępowania w sprawie drobnych roszczeń zostaje uchylone.

Wykonanie orzeczenia

Orzeczenie wydane w ramach europejskiego postępowania w sprawie drobnych roszczeń jest wykonywane na tych samych warunkach co orzeczenie wydane w państwie członkowskim wykonania. Na wniosek jednej ze stron sąd lub trybunał wydaje zaświadczenie, dotyczące orzeczenia w europejskim postępowaniu w sprawie drobnych roszczeń, używając do tego formularza D, bez dodatkowych opłat.

Strona dochodząca wykonania przedstawia właściwemu organowi egzekucyjnemu - odpis orzeczenia spełniający warunki niezbędne do ustalenia jego autentyczności; i - kopię formularza D, o którym mowa wyżej oraz, w razie potrzeby, jego tłumaczenie na język urzędowy państwa członkowskiego wykonania.


opracowanie: Karolina Zierkiewicz

Źródło: www.adamczyk-law.pl